ਭੂਰ ਕੌਰ ਲਈ ਸ਼ੂਗਰ ਅਤੇ ਹਾਈਪਰਟੈਨਸ਼ਨ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਦਵਾਈਆਂ, ਟੈਸਟ ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਉਸਦੀ ਆਮ ਰੁਟੀਨ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਬਲੱਡ ਸ਼ੂਗਰ ਅਚਾਨਕ 550 mg/dL ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਕੁਝ ਹੀ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਇਹ ਪਲ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭੂਰ ਕੌਰ ਦੀ ਨੂੰਹ ਪਰਮਜੀਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਬਚ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰਪਾਲ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਲ ਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਭੂਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੁਨਾਮ ਦੇ Kashmiri Heart Care Centre ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਦੱਸਿਆ। ਕਲੀਨਿਕਲ ਕਾਰਡੀਓਲੋਜਿਸਟ Dr. Anshuman Phool ਮੁਤਾਬਕ ਭੂਰ ਕੌਰ ਡਾਇਬੀਟਿਕ ਕੀਟੋਐਸੀਡੋਸਿਸ, ਗੰਭੀਰ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਕਸੀਜਨ ਲੈਵਲ ਲਗਾਤਾਰ ਘਟ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਮੈਟਾਬੋਲਿਕ ਅਸੰਤੁਲਨ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਈਸੀਯੂ ਵਿੱਚ ਇਲਾਜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਆਕਸੀਜਨ ਸਹਾਇਤਾ, IV ਇਨਸੁਲਿਨ, ਐਂਟੀਬਾਇਓਟਿਕਸ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਿੰਟ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਆਈਸੀਯੂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਬੈਠ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੁਆਵਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਭੂਰ ਕੌਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਉਸਦੇ ਆਕਸੀਜਨ ਲੈਵਲ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇਨਫੈਕਸ਼ਨ ਘਟਣ ਲੱਗੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਾਹਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਿਲੀ ਜਦੋਂ ਭੂਰ ਕੌਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਪਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਪੂਰੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸਿਹਤ ਯੋਜਨਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਯੋਜਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਈਸੀਯੂ ਸਹੂਲਤ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਗਈ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿੱਤੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਇਲਾਜ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਹਾਲਾਤ ਹੋਰ ਵੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਹੁਣ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਠੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਭੂਰ ਕੌਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। ਉਹ ਡਾਕਟਰਾਂ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਨ, “ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੈਲਥ ਕਾਰਡ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਮਿਲੀ ਮਦਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਿੱਤੀ।